Ανάγκη ουσιαστικής αναβάθμισης της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο του κυρίου Δημήτρη Μέρα, το οποίο δημοσιεύεται στην « Ελευθερία της Δευτέρας» και αφορά το κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας. Στο άρθρο του λοιπόν ο κ. Μέρας, αναφέρει ανάμεσα στα άλλα, ότι με το κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας, στόχος της πολιτείας είναι και το να ενισχυθεί η εκμάθηση ξένων γλωσσών που θεωρείται προσόν για τη μορφωτική και επαγγελματική κινητικότητα εντός και εκτός ευρωπαϊκής ένωσης.

Με το παρών άρθρο θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτό το επιχείρημα. Αρχικά θα πρέπει λοιπόν να τονίσω πως θεωρώ την καθιέρωση του κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας ως ένα πρώτο μικρό βήμα στην κατεύθυνση ενίσχυσης της γλωσσομάθειας στην Ελλάδα. Το δεύτερο, και κατά τη γνώμη μου ποιο σημαντικό, είναι η αναβάθμιση της διδασκαλίας των ξένων γλωσσών μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι οι μαθητές θα αποκτούν επάρκεια σ’ ένα επίπεδο γνώσης μιας τουλάχιστον ξένης γλώσσας, ώστε να μην είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν στα φροντιστήρια. Αυτό διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φροντιστήριο σημαίνει ουσιαστικά φοίτηση σε δεύτερο σχολείο, με όποια ταλαιπωρία συνεπάγεται φυσικά κάτι τέτοιο για τους μαθητές. Επίσης δεν πρέπει να παραβλεφθεί ότι όπως έχει αποδειχθεί από την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα τα παιδιά στη σημερινή εποχή « μαθαίνουν» ξένες γλώσσες έχοντας ως μοναδικό τους στόχο την απόκτηση πτυχίων. Μόλις αποκτήσουν τα όποια πτυχία ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών σταματά κάθε επαφή με τις ξένες γλώσσες, λόγω κυρίως της κόπωσης, σωματικής και ψυχικής, την οποία έχουν υποστεί τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό τώρα, με απλή λογική σημαίνει ότι η γλωσσομάθεια χάνει την πραγματική της αξία.

Επομένως το κύριο ερώτημα που τίθεται, μπροστά στην ελληνική πολιτεία, αλλά θα έλεγα κατ’ επέκτάση και στον κάθε Έλληνα πολίτη, είναι το ακόλουθο: Τι επιπέδου γλωσσομάθεια θέλουμε τελικά; Πραγματική ή αποτυπωμένη μόνο και μόνο σε ορισμένα πτυχία, τα οποία πολλές φορές δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα; Αν τώρα θέλουμε να πετύχουμε την ουσιαστική γνώση ξένων γλωσσών, θεωρώ ότι το μόνο αποφασιστικό βήμα που μπορεί και πρέπει κάποτε να γίνει είναι η ουσιαστική αναβάθμιση της διδασκαλίας τους μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό τώρα θα έχει ως άμεση συνέπεια την απορρόφηση μεγάλου αριθμού καθηγητών ξένων γλωσσών που σήμερα δουλεύουν στα φροντιστήρια αλλά και των ίδιων των φροντηστηριούχων από το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης. Αυτό έτσι ώστε κανείς να μη μείνει στο δρόμο. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χορήγηση επάρκειας στη γνώση ξένης γλώσσας μέσα από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, εφαρμόζεται ήδη εδώ και αρκετά χρονιά στις υπόλοιπες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης. Θα πρέπει λοιπόν η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου να ξεκινήσει κάποτε και στη χώρα μας. Αυτό διότι πιστεύω πως η Ελλάδα δεν είναι πιο « έξυπνη», από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ώστε να μην εφαρμόζει ένα τέτοιο μέτρο.

Αν τώρα δούμε το θέμα κι από μια άλλη οπτική γωνία, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι μαθαίνοντας ξένες γλώσσες ερχόμαστε έστω κι έμμεσα σε επαφή με τους πολιτισμούς άλλων λαών. Επομένως το να μαθαίνει κανείς ξένες γλώσσες δεν είναι κάτι το κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Θεωρώ ότι μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία διευρύνεται ο πνευματικός ορίζοντας του ανθρώπου. Αρκεί βέβαια να πάψει κάποτε να μετατρέπεται σε μαρτύριο και Γολγοθάς, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα για την πλειοψηφία των Ελληνόπουλων.

Και φυσικά, τα υπόλοιπα συμπεράσματα ανήκουν στους αναγνώστες.

ActiVist

Σχετικές Αναρτήσεις ανά Κατηγορία

Widget by Hoctro | Jack Book